Kleine Auszeit: "De Welt geiht nich ünner"

29.05.2026

Kleine Auszeit von Johannes Pfeifer, Pastor im Ruhestand in Schleswig

As Kinner hebbt wi an’n Enn vu’n Mai seggt un sungen: „Am 30. Mai ist der Weltuntergang,

wir leben nicht mehr lang …“. To’n Troost geiht de ole Gassenhauer noch wieder: „… doch keiner weiß, in welchem Jahr, und das ist wunderbar. Wie schön ist doch das Leben in dieser bunten Welt!“

In disse Daag denk ik dorbi an Paul Gerhardt, de vör 350 Johren na en swore Leven storven is. Em verdankt wi vele wunnerbare Leder, de nich bloots in de Kark sungen warrd. „Gah rut, mien Hart, un söök di Freud. Dor, wo de Sommerwind nu weiht, dor schenkt di Gott sien Gaben.“ De gresige 30jährige Krieg weer jüst to Enn. Vele Lüüd hebbt domaals dacht, de Welt geiht ünner. Dor hett Paul Gerhardt, Paster in Mittenwalde, Wöör funnen, de Moot maakt un na vöörn wiest. De wunnerbare Natur weer em dorför dat beste Bispill.

He hett nich op Platt schreven, awers he kunn ok een vun uns Plattdüütschen ween. Op Platt dor schnackt dat Hart sik ut. Dat kummt vun Harten, un dat geiht to Harten. „Man sieht nur mit dem Herzen gut“, seggt de lütte Prinz. Paul Gerhardt weer en Hartens-Dichter. Vun sien 133 Leder sünd 13 in uns‘ Plattdüütsch Gesangbook „Op doden Kurs“ opnahmen, un jümmer wedder geiht dat ok üm dat Hart. „… so sing ik mit, wenn allens singt un laat, wat as en Dankleed klingt, mi frie vun Harten springen“. Jüst so en Vers hett de Minschen domaals, in sware Tieden, Troost un niee Utsicht geven.

In all de Kriegen, bit hüüt hen, kummt dat Geföhl op: „De Welt geiht ünner!“ Dor hett Paul Gerhardt gegenan sungen, un dat gellt in unse Tiet mit all de bösen Narichten ok noch: De Welt geiht nich ünner! „Giff uns dien Segen, Herr, op all uns‘ Wegen. Stah uns to Sieden ok in sware Tieden.“ Ut disse Toversicht kann Höpen wassen. Wi wüllt höpen, dat Freden warrd und gode Tokunft gifft för uns‘ schöne Eer.